ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΙΖΕΡΙΑ Η' ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΚΑΤΑΞΙΩΣΗ;

          Ο ολυμπιακός, το φετινό καλοκαίρι. βρίσκεται μπροστά σε ένα μεγάλο σταυροδρόμι. Βρίσκεται στο κομβικό σημείο που θα πρέπει να αποφασίσει για τον δρόμο που θα ακολουθήσει τα επόμενα χρόνια. Μια σημαντική απόφαση την οποία μπορεί να πάρει μόνο ο πρόεδρος της ομάδας, ο Βαγγέλης Μαρινάκης. Άραγε πως θα σκεφτεί για να αποφασίσει; φορώντας το ευρωπαϊκό ή το ελληνικό κοστούμι; Βεβαίως και οι επιλογές είναι δύο.
         Πρώτη επιλογή είναι η ομάδα να μην δαπανήσει πολλά χρήματα αξιοποιώντας στο έπακρο όλες τις δυνατότητες του υπάρχον ρόστερ. Υπάρχουν αρκετοί και καλοί ποδοσφαιριστές αυτή τη στιγμή στο ρόστερ της ομάδας που γίνεται ακόμα καλύτερο με την προσθήκη κάποιων από τους δανεικούς. Ήδη προ των πυλών του Ρέντη βρίσκονται οι Μήτρογλου, Τάτος, Σουμπίνιο. Μικροί και αν μη τι άλλο ταλαντούχοι και ελπιδοφόροι ποδοσφαιριστές, που έχουν αφήσει τα διαπιστευτήρια τους στο ελληνικό πρωτάθλημα μέχρι στιγμής και που μαζί με τους Μανιάτη , Φετφατζίδη, Ζαραδούκα, Παπάζογλου, Ποτουρίδη αλλά και τους Αβραάμ , Τοροσίδη, Μέλμπεργκ, Μιραλάς, Μέγιερι κλπ, μπορούν να αποτελέσουν ένα ιδανικό σύνολο που μπορεί να κερδίσει τους πάντες στην Ελλάδα και να κατακτά για πολλά χρόνια ακόμα τους εγχώριους τίτλους. Άλλωστε η παρακαταθήκη που άφησε ο Ερνέστο Βαλβέρδε είναι μεγάλη και από αγωνιστικής πλευράς αλλά και από σχέσεις μεταξύ των ποδοσφαιριστών και αποδυτηρίων.
          Δεύτερη επιλογή είναι η ομάδα να προσπαθήσει να δυναμώσει τόσο, ώστε να έχει και περισσότερες πιθανότητες να μπορεί να ανταγωνιστεί αρκετές από τις ομάδες του εξωτερικού, για να μπορέσει να συνεχίσει την περσινές καλές εμφανίσεις και να φτάσει ακόμα ψηλότερα με απώτερο στόχο να διατηρηθεί σε υψηλά στάνταρ για πολλά χρόνια. Αυτό βέβαια προϋποθέτει χρήματα και μάλιστα αρκετά αλλά και ρίσκο όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις. Πρόσληψη ενός σοβαρού και κατά γενική ομολογία πολύ καλού προπονητή αλλά και μεταγραφές ποδοσφαιριστών που μπορούν να κάνουν την διαφορά. Σε αυτή την περίπτωση κινδυνεύεις να χάσεις κάποιους από τους μικρούς ποδοσφαιριστές που πάλι θα μείνουν στην απραξία ή θα γίνουν, όπως πολλοί άλλοι, γυρολόγοι του ελληνικού πρωταθλήματος. Τα πολλά χρήματα δεν φέρνουν την ευτυχία και κατ΄επέκταση δεν προϋποθέτουν σίγουρη επιτυχία. Ντεσαβαντάζ στην όλη υπόθεση είναι το γεγονός ότι η μιζέρια και η ανυπαρξία των αντιπάλων εντός συνόρων, δεν σε βοηθούν να παραμένεις ανταγωνιστικός σε όλη την διάρκεια της χρονιάς. Και εύλογα τίθεται το ερώτημα. Αξίζει να δαπανηθούν τόσα πολλά λεφτά μόνο για τα παιχνίδια της Ευρώπης;
          Ο κόσμος της ομάδας, ως γνωστών, τα θέλει όλα και ορθώς. Άλλωστε από την ημέρα της ύπαρξής του ο ολυμπιακός, και με την πορεία των ετών, ''έμαθε'' τους φίλους του να είναι απαιτητικοί. Τίτλους, καλό ποδόσφαιρο, ευρωπαϊκή καταξίωση,(την οποία ακόμα περιμένουν). Ο συνδυασμός και των τριών αυτών παραμέτρων οδηγεί στην δεύτερη επιλογή. Όμως το θέμα είναι πως βλέπει ο Μαρινάκης τα πράγματα. Αν θα σκεφτεί επιχειρηματικά ή οπαδικά. Το να προβλέψεις αυτή την στιγμή είναι μάλλον άσκοπο.
         Ας ελπίσουμε όποια απόφαση και αν παρθεί να είναι για το καλό της μεγαλύτερης ελληνικής ομάδας με την πιο πλούσια και ένδοξη ιστορία.

Βραδυποριακός - Ταλαιπωριακός 1-1

Ισοπαλία 1-1 στο "παραδοσιακό ντέρμπι" των παλαιμάχων τους Ολυμπιακού και της Προοδευτικής που όπως κάθε χρόνο εδώ και 51 χρόνια διεξάγετε στο Γήπεδο της Νίκαιας. Στο "σόου" σκόραραν για τους βετεράνους της Προοδευτικής ο Ντάγκας στο 40ο λεπτό ενώ λίγο πριν τη λήξη ισοφάρισε ο Βασίλης Ιωαννίδης.

Ο φετινός αγώνας ήταν αφιερωμένος στη μνήμη του θρυλικού Λάκη Γλέζου και οι βετεράνοι των δυο ομάδων ήταν και πάλι εδώ !

Με τον Βραδυποριακό (παλαίμαχοι Ολυμπιακού) αγωνίστηκαν οι :
Κελεσίδης, Πάλλας, Αγγελής, Ιωαννίδης, Βαμβακούλας, Καραβίτης, Σταυρόπουλος, Τσαλουχίδης, Πουρσανίδης, Μητρόπουλος, Γκόγκιτς, Ασπρογέρακας, Σαββίδης, Βαΐτσης, Τσιαντάκης, Καλογερόπουλος, Καλύκας, Ανατολάκης, Αρζένης, Μπαρμπαρής, Γκαβέζος.

ενώ τη φανέλα του Ταλαιπωριακού (παλαίμαχοι Προοδευτικής) φόρεσαν οι :
Παχατούρας, Ιωαννίδης, Χατζηαθανασίου, Χόρτσας, Βιδάλης, Τσεβρετζής, Μανδρέκας, Σπετσαρίας, Κουράσης, Μάλλιαρης, Φουράκης, Μπρατσολιάς, Ζαλαώρας, Γιδάκος, Θεολόγου, Γούτης, Γιαμαλής, Γιαννόπουλος, Πράσινος, Θεοδωρόπουλος, Ντάγκας, Παπαχρόνης, Καλαμάκης, Φιπάκης, Πύλιουρας, Καλούδης, Αταγιάν, Δελακάς, Βογιατζής, Άνης, Ξανθόπουλος.

Δες αυτή την ανάρτηση στη νέα ΔΥΝΑΜΙΚΗ προβολή στο

http://thrilos-ole-dynamic.blogspot.com/2012/04/1-1.html

Ο κύριος Σωτήρης της πλ.Συντάγματος

 Ο κύριος Σωτήρης της Πλατείας Συντάγματος

Γράφει: Ελένη Λαζάρου

Τρίτη 14 Ιουνίου 2011

http://www.aixmi.gr/index.php/h-ftoxeia-ton-kanei-metanasti-sta-6/

Από τις 25 Μαϊου που γεννήθηκε το κίνημα των «αγανακτισμένων» στη χώρα μας, 

ο κύριος Σωτήρης είναι κάθε απόγευμα στην πλατεία Συντάγματος. 

Έρχεται από τους πρώτους και φεύγει τελευταίος.

 Είναι 65 χρονών, συνταξιούχος, πρώην μάγειρας...

(Αναδημοσίευση από http://farmakoglwssa-kirki.blogspot.com, όλο το άρθρο εδώ

Δες αυτή την ανάρτηση στη νέα ΔΥΝΑΜΙΚΗ προβολή στο

http://thrilos-ole-dynamic.blogspot.com/2012/04/14-2011-httpwww.html

ΠΟΥ 'ΝΑΙ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ

         Αλήθεια, τελικά υπάρχει ελληνικό ποδόσφαιρο;
Μία ερώτηση που έχει πολλές και ποικίλες απαντήσεις, οι οποίες εξαρτώνται από ποια σκοπιά θα το δει ο καθένας.
        Στα χρόνια που ζούμε και με την οικονομική κρίση να μαστίζει τους πάντες, ήταν φυσικό και επόμενο να πλήξει και τις περισσότερες ομάδες, αν όχι όλες πλην μιας, στα ποδοσφαιρικά δρώμενα της χώρας. Όμως αυτό δεν μπορεί να αποτελέσει δικαιολογία για αυτό το κακό θέαμα που βλέπουμε κάθε εβδομάδα στα ελληνικά γήπεδα. Έχει χαθεί πλήρως η αγωνιστική ταυτότητα των ομάδων, με αποτέλεσμα να χαθεί και η ανταγωνιστικότητα του πρωταθλήματος. Ομάδες με ιστορία, με οντότητα, με βαριά φανέλα, με κόσμο να τις ακολουθεί και να τις υποστηρίζει μέχρι εσχάτων, έχουν χαθεί πλήρως και κάποιες από αυτές τείνουν να διαλυθούν. Πλέον υπάρχει μόνο μία ομάδα που προσπαθεί να ''μεγαλώσει'', να επενδύσει και να διαφημίσει το προϊόν που λέγεται ελληνικό ποδόσφαιρο στο εξωτερικό. Μόνο ο Ολυμπιακός είναι η ομάδα που αυτή την στιγμή δασώνεται και δείχνει ικανή να πρωταγωνιστήσει και στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Αρκεί όμως αυτό; η απάντηση είναι εύκολο να δοθεί.
        Από τον καιρό που το ποδόσφαιρο έγινε επαγγελματικό έχουν περάσει 33 χρόνια. Μέσα από το πέρασμα αυτών των ετών είδαμε το εξής οξύμωρο. Στα πρώτα δέκα με δεκαπέντε χρόνια βλέπαμε ένα πρωτάθλημα πλήρως ανταγωνιστικό, με ωραίο θέαμα και πολλούς καλούς ποδοσφαιριστές. Θυμάμαι έδρες όπως το Χαριλάου, η Τούμπα, το Καυτατζόγλειο, το Ηράκλειο, το Αλκαζάρ, η Νέα Φιλαδέλφεια, η Δράμα, να παίζουν οι ομάδες και για να κερδίσουν θα έπρεπε να ματώσουν, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Σήμερα; Αν πάρουμε για παράδειγμα τον ολυμπιακό που βρίσκεται στην καλύτερη κατάσταση από όλους, θα δούμε ότι του αρκούν 10-20 λεπτά καλού ποδοσφαίρου για να επικρατήσει.
        Βλέπουμε κάθε χρόνο ή σχεδόν κάθε χρόνο το ίδιο έργο, με τον ίδιο πρωταγωνιστή και τους ίδιους ακριβώς κομπάρσους και μάλιστα το τέλος να έχει την ίδια κατάληξη. Ένας ολυμπιακός που παίρνει τα πρωταθλήματα με χαρακτηριστική ευκολία και όλους τους υπόλοιπους απλώς να συμπληρώνουν το παζλ που λέγεται ελληνικό πρωτάθλημα. Είναι πραγματικά κρίμα να συμβαίνει αυτό. Και δυστυχώς δεν φαίνεται στον ορίζοντα κάτι που μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα.
        Βέβαια την μεγαλύτερη ευθύνη φέρουν οι ίδιοι οι παράγοντες των ομάδων που δεν προσπάθησαν ποτέ να καλυτερέψουν το αγωνιστικό κομμάτι των ομάδων τους αλλά ούτε και ότι συνεπάγεται αυτού. γήπεδα , εγκαταστάσεις, αγωνιστικοί χώροι. το πιο απλό πράγμα δηλαδή. Τον χώρο που αγωνίζονται τα περιουσιακά τους στοιχεία. Όταν οι ίδιοι δεν σέβονται τους δικούς τους ανθρώπους και το καλό τους πως περιμένουμε να αγωνιστούν για το καλό του συνόλου του αθλήματος;
        Σαν θεσμός πλέον δεν υπάρχει αυτό που λέμε ελληνικό ποδόσφαιρο. Πλέον όταν μιλάμε για ποδοσφαιρική Ελλάδα , εννοούμε τον Ολυμπιακό. Τίποτε άλλο. Είναι κρίμα για όλους τους φιλάθλους αυτής της χώρας να είναι καταδικασμένοι στην ''φτώχεια'' του θεάματος σε ένα σπορ που αγαπιέται όσο τίποτε άλλο.
       Ευτυχώς για όλους εμάς, που ανήκουμε στην ερυθρόλευκη οικογένεια, αλλά και για όλους τους Έλληνες φιλάθλους που δεν έχουν παρωπίδες, ο Ολυμπιακός είναι εδώ και φωνάζει παρών στην εξέλιξη, στην δημιουργία και στην καλυτέρευση όλου του συστήματος που λέγεται οργανωμένη ομάδα, να μας δίνει την ελπίδα και την ευκαιρία να απολαμβάνουμε το θέαμα που ζηλεύουμε από τις μεγάλες ομάδες όλων των προηγμένων ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων.